niedziela, 27 listopada 2011

Kręgosłup diabła czyli Pedilanthus tithymaloides

Bardzo podoba mi się nazwa tej rośliny "kręgosłup diabła". Jednak na drugim biegunie mamy i inne określenia - "drabina Jakubowa" czy "klapki Żyda".
Natomiast kwiaty tej rośliny z rodziny Euphorbia (czyli dalekiej krewnej znanej wszystkim i popularnej w okresie Bożego Narodzenia poisencji) są powszechnie nazywane "czerwony ptak" czy też krótko "pantofle".

Jak widać, sukulent musiał odgrywać szczególną rolę w kulturze różnych społeczności skoro nadawano mu tyle ciekawych określeń. Jeśli ktoś ma ochotę niech pogrzebie jeszcze w internecie - roślina ma swoje określenie  i w Japonii, Francji, Puerto Rico czy Brazylii.

Roślina początkowo może być bardzo mała ( kilka centymetrów) ale przy prawidłowej pielęgnacji i w dobrych warunkach może urosnąć do 3 metrów wysokości i 2 metrów szerokości.

Jeśli chcecie roślinę trzymać w domu to jak każdej przedstawicielce rodzaju Euphorbia  trzeba zapewnić  naprawdę jasne światło i to najlepiej również podczas jesieni i zimy. Oczywiście sukulent kocha ciepło.

Co do wody, to trzeba bardzo uważać, aby rośliny nie przelać, bo ma wtedy tendencję do gnicia. Dlatego podlewamy z umiarem, tylko tyle, aby podłoże było lekko wilgotne.
Natomiast, gdy w pomieszczeniu gdzie trzymamy naszego sukulenta jest chłodno dostarczamy wodę jeszcze bardziej oszczędnie.

Gdy roślina intensywnie rośnie stosujemy nawóz (najlepiej płynny) przynajmniej raz w miesiącu.
Ponieważ sukulent wytwarza duży system korzeniowy pamiętajmy o przesadzaniu i zapewnieniu odpowiednio dużej doniczki.

Tak jak wszyscy reprezentanci Euphorbia - również i ta jest trująca. Spożycie rośliny powoduje podrażnienie jamy ustnej i gardła, wymioty i biegunkę. Traktujmy ją z ostrożnością i uważajmy na dzieci.

niedziela, 23 października 2011

Bowiea Volubilis czyli cebula pnąca

Ten niezwykły w swym wyglądzie sukulent został tak nazwany na cześć James Bowie, kolekcjonera roślin z Królewskiego Ogrodu Botanicznego.

W stanie naturalnym roślina występuje m.in. w Afryce Południowej, Malawi, Zambii i Tanzanii.
Choć na pierwszy rzut oka nic na to nie wskazuje Bowiea jest sukulentem. W jej przypadku organem służącym do magazynowania wody jest cebula.

Gatunek ten wytwarza pędy o długości zależnej od wieku i wielkości cebuli, które mogą osiągnąć długość nawet jednego metra.

Roślina zakwita w miesiącach letnich ale drobne, zielonkawobiałe kwiaty nie są zbyt efektowne. Po przekwitnięciu roślina wytwarza torebki w których znajdują się czarne nasiona.





Stanowisko i wymagania cieplne
Cebula pnąca lubi światło, jednak w cieplejszych częściach dnia nie lubi bezpośredniego słońca bowiem pędy mogą zrobić się żółte.  Jak większość sukulentów pnąca cebula jest ciepłolubna, dobrze czuje się w naszych mieszkaniach. Latem roślinę można wystawiać na zewnątrz.
Zimą w okresie spoczynku stanowisko powinno być trochę chłodniejsze (10-15 °C ), choć nadal jasne.


Podłoże  

Bowiea jest idealną rośliną do uprawy w doniczkach bo jej korzenie zajmują mało miejsca i roślina rośnie nawet wtedy gdy wydaje się być w za ciasnej doniczce.
Dlatego niektórzy trzymają swoje rośliny w małej doniczce nawet po kilka lat, co jest nadaje niezwykle efektowny wygląd.
Ziemia w uprawie Bowiea Volubilis powinna być żyzna i zwięzła. Nie znosi ona ziemi torfowej natomiast lubi glinę i drobny żwirek. Gleba w doniczce musi być stale lekko wilgotna.



Podlewanie
Podlewamy dość obficie wiosną, latem i jesienią, a ograniczamy podlewanie zimą.
Jeśli roślina w ciepłe dni jest za mało podlewana cebule kurczą się i są miękkie w dotyku. Z kolei kiedy przelejemy rośliną cebule mogą zacząć gnić.
 

Nawożenie
Roślinę można nawozić nawozem dla kaktusów ale rzadko, najwyżej 1-2 razy w roku i tylko wtedy gdy roślina dobrze rośnie.

Uwaga na dzieci - roślina jest trująca

niedziela, 16 października 2011

Ogon bobra - czyli Opuntia basilaris

Bardzo lubię kiedy egzotycznym roślinom są nadawane polskie nazwy. Ogon bobra to potoczna nazwa kaktusa Opuntia basilaris.
Rzeczywiście ten niski, krzaczasty kaktus jest zbudowany z członów przypominających ogon bobra.
Jak roślina jest popularna może świadczyć fakt, że posiada własną stronę na fecebooku.

Kaktus w naturze występuje na pustyni Colorado, na obszarze gdzie prawie wcale nie ma wody.

W naszych warunkach roślina jest bardzo łatwa w uprawie, pod warunkiem zapewnienia jej słonecznego miejsca i dobrej przepuszczalnej gleby. Zimą powinniśmy zapewnić chłodniejsze miejsce.
Dobrze pielęgnowana rośnie szybko i rozrasta się bardzo - sam pamiętam w swojej hodowli przyrosty gdzie kaktus w ciągu roku podwajał swoją wielkość !

Ciekawostką jest to, że Opuntia basilaris jest kaktusem mrozoodpornym, wytrzymującym spadek temperatury do -5 stopnia C.

Decydując się na uprawę w domu, musimy zapewnić naszej roślinie sporo miejsca, bowiem dorasta ona do 60 cm wysokości i może składać się z setek mięsistych i spłaszczonych pędów.
Podczas przesadzania trzeba uważać na łatwo wnikające w skórę kolce.
 Roślina obficie zakwita - kwiaty w odcieniach różu i czerwienni pojawiają się od wiosny do początku lata.

Zachęcam do uprawy - dla początkujących kaktus będzie doskonałym "poligonem doświadczalnym".

sobota, 15 października 2011

Ogon grzechotnika - czyli Crassula Barkley

Wśród licznych roślin z rodziny Crassula uwagę swoim niezwykłym wyglądem zwraca roślina zwana trafnie "Ogonem grzechotnika".

Ta wspaniała roślina nie jest łatwa do kupienia, nawet na giełdach należy do rzadkości - czasem ktoś wystawia ją na Allegro.
Trzeba pamiętać że Crassula Barkley nie jest łatwa w uprawie - wymaga trochę starań a ponadto jest to roślina dla cierpliwych - często po kilku latach uprawy wygląda niemal tak jak w dniu zakupu.

piątek, 30 września 2011

Aloes sokotrzański - Aloe succotrina


Zapewne zaciekawi czytelników fakt, że nazwa Aloes Sokotrzański jest następstwem pewnego historycznego błędu. Otóż dawniej uważano, że roślina występuje naturalnie na wyspie Sokotra.
Tak naprawdę był to pierwszy aloes sprowadzony do Europy z Południowej Afryki już w XVII wieku !

Aloe succotrina jest tym gatunkiem, który znajduje zastosowanie w lecznictwie i kosmetyce. Jego właściwości były znane już 5 tysięcy lat temu !
Pisałem już o tym w poście "Właściwości aloesu".


Roślina jak większość Aloesów jest okazała - może swobodnie urosnąć do dużych rozmiarów (nawet 1,5 metra).
Podobnie jak inne sukulenty aloesy lubią przepuszczalne, niezbyt bogate podłoże. Są bardzo odporne na suszę ale za to nie znoszą przelania.
 Rośliny te są łatwe w uprawie domowej, nie wymagają wielu starań i pielęgnacji. Wystarczy zapewnić im widne i ciepłe stanowisko (najlepiej o południowej wystawie).
Latem podlewamy umiarkowanie a w okresie wzrostu podlewamy nawozem dla kaktusów.
Zimą trzeba zapewnić roślinie spoczynek, mocno ograniczyć podlewanie i przechowywać w chłodnym miejscu (w temperaturze do 15 stopni).

poniedziałek, 15 sierpnia 2011

Nolina - czyli noga słonia

Nolina (Beaucarnea recurvata) będąca członkiem rodziny agawowatych jest sukulentem, który gromadzi wodę w zgrubieniu łodygi.
W naturze występuje w ciepłych rejonach pustynnych Meksyku.

Dobrze pielęgnowana dorasta nawet do wysokości 8-9 metrów, co w domowych warunkach nie jest pożądane. Dlatego trzeba ją odpowiednio przycinać, wtedy dorośnie najwyżej do około 1 metra wysokości.

Ta piękna roślina nadaje się idealnie do hodowania w warunkach domowych. Jej niskie wymagania odnośnie podlewania i przystosowanie się do temperatur panujących w mieszkaniach (i suchej atmosfery) sprawiają, że jest jedną z najchętniej uprawianych roślin.


Swoją popularną nazwę roślina zawdzięcza łodydze, która jest gruba, nabrzmiała, brązowa z odcieniem szarości, o chropowatej powierzchni. Przypomina to właśnie nogę słonia.

Stanowisko
Jak wszystkie sukulenty tak i Nolina lubi stanowisko słoneczne, ale najlepiej czuje się w świetle rozproszonym.

Podlewanie
Roślina nie lubi częstego podlewania. Woda jakiej używamy powinna być o temperaturze pokojowej.
Zimą zapewniamy roślinie spoczynek, i wtedy wcale nie trzeba jej podlewać. Jeśli jednak że nie możemy tego odpoczynku zapewnić, ustawiamy roślinę w jasnym miejscu i podlewamy prawie normalnie.

Nawożenie
Jeśli często przesadzamy roślinę, nie powinniśmy jej nawozić. Jednak okazy starsze, rzadko przesadzane zasilamy 3 – 4 razy w ciągu roku nawozem do roślin zielonych a najlepiej pałeczkami nawozowymi.


Podłoże
Najlepszym podłożem jest mieszanka torfu, piasku i gliny w stosunku 3:1:1. Trzeba przyznać, że w warunkach domowych rośnie dość wolno.

niedziela, 31 lipca 2011

RAPORT KOŃCOWY z badania zdarzenia lotniczego nr 192/2010/11 samolotu Tu-154M nr 101 zaistniałego dnia 10 kwietnia 2010 r. w rejonie lotniska SMOLEŃSK PÓŁNOCNY

Pierwsza strona raportu

Jest to co prawda blog poświęcony kaktusom i sukulentom, ale przecież nie samymi roślinami ...
Dlatego postanowiłem zamieścić raport tzw "Komisji Millera", każdy analitycznie myślący człowiek na podstawie lektury tego raportu potrafi wyciągnąć wnioski.

Raport "Komisji Millera" w pliku pdf do pobrania.

piątek, 15 lipca 2011

Barrel Cactus


Barrel Cactus przez Michael Miloserdoff

Barrel Cactus (z rodzaju Ferocactus) to jeden z największych kaktusów występujących na pustyniach Ameryki Północnej. Wszyscy przedstawiciele tego rodzaju mają bardzo widoczne żebra i są wyposażone w twarde i ostre kolce. U niektórych gatunków centralny kolec jest zakrzywiony jak haczyk rybacki.
Wygląd kaktusa określa już jego nazwa: słowo barrel to po angielsku beczka.

Niezbyt duże żółto-zielone lub czerwone kwiaty wyrastają zawsze na szczycie rośliny (w okresie od kwietnia do czerwca) a po przekwitnięciu wydają mięsiste i soczyste owoce, przez niektórych uważane za jadalne, choć ja tego nie polecam.
Co ciekawe gatunki osiągające większe rozmiary początkowo są kuliste i zaczynają się wydłużać wraz z wiekiem i osiągnięciem wysokości około 30 cm.

Ponieważ miąższ tego kaktusa był używany do produkcji cukierków i przygotowania regionalnych potraw w niektórych rejonach jego populacja gwałtownie spadła i jest on tam obecnie pod ochroną.

Jako rośliny doniczkowe uprawia się raczej gatunki osiągające z natury mniejsze rozmiary, chyba, że ktoś dysponuje szklarnią przydomową, bo wtedy kaktus może osiągnąć imponujące rozmiary.

Warunki uprawy dla tych kaktusów są standardowe, wymagają one pełnego słońca, w domu najlepiej rosną na parapecie od strony południowej.
Roślina bardzo dobrze czuje się w typowym podłożu dla kaktusów, które można kupić w sklepach ogrodniczych.

Podobnie jak większość kaktusów należy je podlewać rzadko, jedynie w upalne dni, za to dosyć obficie. Przed następnym podlaniem trzeba poczekać, aż ziemia przeschnie.
Zimą w okresie spoczynku nie podlewamy wcale.

Roślinę przesadzamy rzadko, co 3-4 lata i tylko wtedy, gdy nie mieści się już w doniczce.
Trzeba uważać na ostre i twarde ciernie zakładając grube rękawiczki a roślinę można owinąć kilkoma warstwami papieru złożonego w tutkę.

Oceniam Barrel Cactus jako łatwy w uprawie nawet dla początkujących.

czwartek, 14 lipca 2011

Cholla - "skaczący' kaktus !


Cholla to niezwykłe w swym wyglądzie kaktusy, składające się z niewielu ponad 20 gatunków z rodzaju Opuntia. W stanie naturalnym występują na pustyniach Ameryki Północnej.

Swój niezwykły, charakterystyczny wygląd kaktusy z gatunku Cholla zawdzięczają cylindrycznym (często o gruszkowatym kształcie) łodygom łączącym się ze sobą w postaci segmentów, oraz przypominającym papier osłonom okrywającym ich kolce. Osłony te są one często jasne i kolorowe, co nadaje roślinom trochę bajkowego wyglądu.

Większość tych kaktusów pięknie kwitnie, a pomarańczowe lub zielono-żółte kwiaty o różnych odcieniach pojawiają się od kwietnia do czerwca.
W mojej hodowli kaktusy zakwitały zawsze około 15 maja !

W tym miejscu niektórzy mogą się zapytać, a co z tym skaczącym kaktusem ?
Otóż właśnie z uwagi na swoje niezwykłe kształty kaktusom cholla nadawane sa różne "dziwne nazwy". Niektórzy rdzenni mieszkańcy Ameryki wierzyli, że łodygi kaktusa "Jumping cholla" mogą skoczyć na przechodzące w pobliżu zwierzę zwierzę lub człowieka.
Oczywiście, nie jest to prawdą ale dopóty, dopóki nie dotknie się takiego kaktusa. Wystarczy go tylko musnąć go i kaktus setkami igiełek przyczepia się do nieostrożnej ofiary.
Dodatkowo igły te mają na końcach maleńkie haczyki, które wpijają się w ubranie lub skórę. Jeśli ktoś będzie przechodził koło cholli i otrze się o roślinę trochę mocniej, to ogromna ilość odnóg powbija mu się w ubranie, włosy czy skórę i będzie to z daleka wyglądało jakby to cały kaktus skoczył na swoją ofiarę.



Inne nazwy nadawane różnym odmianom kaktusa potwierdzają, że o każdym z nich można opowiedzieć podobną historię. Posłuchajcie tylko:

Cholla świąteczna (Bożonarodzeniowa), Cholla Diabeł, Cholla ołówkowa, Cholla złota, Cholla srebrna, Cholla niedźwiadek (a w zasadzie miś), Cholla wilcza.

Zachęcam do uprawy tego kaktusa, który doskonale radzi sobie w naszych domowych warunkach.

wtorek, 28 czerwca 2011

Ogródek kaktusowy na świeżym powietrzu w naszym klimacie

Ostatnio byłem u znajomego na grillu. Moją uwagę zwrócił wspaniały skalniak u sąsiada mojego przyjaciela. Kiedy jednak przyjrzałem mu się bliżej stwierdziłem, że nie jest to skalniak tylko ogródek w którym rosną jego domowe kaktusy i sukulenty.
O dziwo rośliny wyglądały bardzo ładnie, mimo, że polski klimat nie sprzyja tego typu uprawom.

W jaki sposób udaje się utrzymać taki ogród ?

Sprawa jest prosta - jedyny sposób na to, by ogród przetrwał jest przeniesienie wszystkich roślin do domu, gdy zbliżają się chłodne dni.

Oczywiście sąsiad kolegi, nie wysadza roślin bezpośrednio do gleby ani do pojemników umocowanych w ziemi. Ma na to inny sposób. Wkłada doniczki z kaktusami i sukulentami do nieregularnych w kształcie pojemników z betonu. Następnie obsypuje je ziemią a na wierzch sypie żwirek, tak, aby wywołać wrażenie że rośliny wyrastają bezpośrednio z ziemi.

Ważne jest, że do każdego pojemnika jest podłączony system nawadniający w postaci plastykowych rurek połączonych trójnikami.
Trzeba przyznać, że pracy przy ogródku, a zwłaszcza przy jego rozbieraniu i układaniu jest sporo. Za to efekt końcowy wspaniały.

Teraz terminarz.
 Kaktusy są najpierw hartowane. Na początku maja są wynoszone na powietrze w dzień a w nocy chowane do pomieszczenia. Rośliny wysadza się do ziemi na dworze około 10-15 maja.
 Rośliny wracają pod dach, gdy w nocy zaczyna robić się chłodniej, zwykle około 10-15 września.


Jeśli ktoś ma dużo czasu i zechce się pobawić przy konstrukcji swojego ogródka na świeżym powietrzu - zachęcam. Taki ogródek wygląda wspaniale i będzie powodem do zazdrości Waszych sąsiadów.

sobota, 4 czerwca 2011

Właściwości aloesu

Autorem artykułu jest Anna Kacperska


Najnowsze badania dotyczące właściwości aloesu naprawdę zaskakują. Poprzez picie miąższu aloesowego możesz wspomóc proces odchudzania. Zapraszam do przeczytania artykułu!
aloesALOES to wieloletnia roślina, odporna na suszę, która w przeszłości była wykorzystywana w różnych dziedzinach medycyny. Nasze środowisko oraz dieta przez szereg lat uległy tak potężnym niekorzystnym zmianom, że wracamy do różnych produktów naturalnych, w tym także do aloesu, chcąc wykorzystać jego lecznicze właściwości. Większość z nas zna aloes z kosmetyków, jednak w ciągu ostatnich lat wykonano wiele badań, które świadczą o odżywczych właściwościach tej rośliny i możliwości wykorzystania także jako elementu codziennej diety.
Aloes zawiera 99 – 99,5% wody, przy średnim pH 4,50. Do pozostałych składników należy ponad 75 różnych związków, w tym: witaminy, minerały, enzymy, cukry, związki fenolowe, ligniny, aminokwasy i kwas salicylowy.

WITAMINY

W aloesie znajdziemy większość witamin, poza witaminą D. Roślina ta obfituje w antyoksydanty: witaminę A, C oraz E, witaminy z grupy B, kwas foliowy, a nawet witaminę B12, której brakuje w diecie wegetarian.

ENZYMY

Okazuje się, że lipazy i amylazy wchodzące w skład aloesu, pomagają w trawieniu rozkładając tłuszcze oraz cukry. Enzym – karobksypeptydaza inaktywuje w naszym organizmie bradykininę, dając efekt przeciwzapalny i przeciwbólowy (bradykinina powoduje w naszym organizmie rozszerzenie naczyń krwionośnych, co powoduje ból).

MINERAŁY

Aloes jest świetnym źródłem składników mineralnych, zawiera między innymi sód, potas, wapń, magnez, mangan, miedź, cynk, chrom oraz żelazo. Wykazano, że picie miąższu aloesowego ma działanie anty – alergiczne. Aloes zapobiega tworzeniu się histaminy z aminokwasów, która jest uwalniana w wielu reakcjach alergicznych, powodując swędzenie i ból.

CUKRY

Cukry pochodzą z warstwy pod skórką, wokół miąższu. Stanowią one 25% frakcji stałej i obejmują zarówno mono-, jak i polisacharydy. Zdecydowanie najważniejsze są długie łańcuchy polisacharydów, glukozy i mannozy, zawierające tzw. gluko-mannan. Po spożyciu aloesu, cukry te wiążą się z receptorami jelit i tworzą barierę, zapobiegając "zespołowi nieszczelnego jelita". W odróżnieniu od innych cukrów, które są trawione przed wchłanianiem, polisacharydy są wchłaniane kompletnie i pojawiają się we krwi bez zmian. Tutaj, działają jako modulatory immunologiczne - zdolne do wzmacniania i opóźniania reakcji naszego układu odpornościowego.

ANTRACHINONY

W dużych ilościach związki te wywierają ogromny wpływ przeczyszczający, ale w mniejszych, okazują się być pomocne stymulując pracę przewodu pokarmowego oraz są silnymi środkami anty - drobnoustrojowymi i posiadają silne działanie przeciwbólowe. Miejscowo mogą absorbować światło ultrafioletowe, zmniejszają wytwarzanie melaniny i tendencję do hiper-pigmentacji (nadmiernego opalenia skóry).

Aloes zawiera także ligninę – substancję, która pomaga w transporcie różnych składników aktywnych w głąb skóry, aby odżywić skórę właściwą – właściwość tą wykorzystuje się w kremach z dodatkiem aloesu.

KWAS SALICYLOWY

To związek posiadający działanie przeciwzapalne i antybakteryjne. Miejscowo pomaga w oczyszczeniu rany z martwiczych tkanek.

AMINOKWASY

Są budulcem białek. Miąższ aloesowy zawiera 20 z 22 niezbędnych aminokwasów potrzebnych przez ludzkie ciało i siedem z ośmiu podstawowych aminokwasów, których organizm nie może syntetyzować. Muszą one być spożywane wraz z żywnością.

Co sprawia, że aloes działa?

Zaskakujące jest, że widoczne efekty lecznicze aloesu mogą być zauważone przez tak małej ilości materiału stałego (tylko 0,5 – 1%)! Niektórzy badacze uważają, że występuje działanie synergistyczne między wszystkimi składnikami rośliny, co daje wynik, który jest większy niż suma poszczególnych działań. Dlatego bardziej rozsądne jest picie miąższu aloesowego, niż korzystanie z preparatów, będących źródłem pojedynczych związków pochodzących z materiału stałego tej rośliny.

Być może jest trochę prawdy w starożytnym tekście Ayurvedic z Indii: “Extracting drugs from a part of the plant is taking out the intelligence and throwing away the wisdom”.

Dowody naukowe wskazują, że podstawowe miejsca działania aloesu to:

Tkanka nabłonkowa - nabłonek jest warstwą komórek, która obejmuje powierzchnię ciała i komunikuje się z otoczeniem. Skóra, największy organ ciała, stanowi również największą powierzchnię nabłonka – ale tkanka nabłonkowa to także inne obszary linii nosa, zatok, płuc, jamy ustnej, przełyku i przewodu pokarmowego, a także dróg rodnych. Właściwości lecznicze aloesu dotyczą tu działania na powierzchni i membran, a nie wewnątrz organów.
Układ odpornościowy - tu aloes wywiera wpływ na system cytokin, hamując procesy zapalne.

Aloes przyspiesza także gojenie uszkodzonych tkanek nabłonkowych i owrzodzenia podudzi przez zapewnienia niezbędnych mikroelementów, działanie przeciwzapalne, antybakteryjne i stymulację fibroblastów skóry.

JAK STOSOWAĆ ALOES?

Aloes może być stosowany wewnętrznie jako napój lub stosowany miejscowo. Zasadniczym składnikiem każdego produktu, powinien być stabilizowany żel z aloesu. Zatem, w czasie produkcji, aloes nie może być traktowany wysoką temperaturą czy filtrowany, ponieważ niszczone są w ten sposób podstawowe związki, takie jak enzymy i polisacharydy. Niestety istnieje wiele produktów, które zawierają znacznie przetworzony aloes i praktycznie nie wykazują leczniczych właściwości – dotyczy to szczególnie tanich kapsułek z suszonych liści aloesu.
---

Anna Kacperska – dietetyk
Poradnia dietetyczna Metamorfoza

Artykuł pochodzi z serwisu www.Artelis.pl

poniedziałek, 9 maja 2011

Cephalocereus senilis - głowa starca

Hodowcy kaktusów mają ciekawą cechę polegającą na nadawaniu swoim roślinom nazw "bardziej przyjaznych". Tak jest w przypadku omawianego kaktusa zamiast Cephalocereus jakże milej jest użyć nazwy " głowa starca".

Trzeba przyznać, że nazwa jest bardzo trafna, bowiem ten pochodzący z Meksyku kaktus ma charakterystyczne białe "włosy".

W naturze kaktus tworzy wysokie kolumny, sięgające nawet 15 metrów wysokości, a poszczególne łodygi są zwykle nierozgałęzione.
 Tak charakterystyczną dla rośliny długie, białe włosy chronią go przed palącym słońcem pustyni.
Kwiaty ma duże czerwone, żółte lub biały - jednak w warunkach uprawy domowej kaktus nie zakwita.


Uprawa
Podobnie jak inne kaktusy wymagania: stanowisko jasnego, najlepiej czuje się w pełnym słońcu.
Zimą, w okresie spoczynku temperatura powinna być niższa, około 15°C.
Podlewanie:
Latem podlewamy roślinę po wyschnięciu podłoża, zimą wcale, chyba że przechowujemy w niekorzystnych warunkach i roślina zaczyna się marszczyć.
Nawożenie:
Raz do roku, najlepiej wiosną nawozem do kaktusów.
Przesadzamy dopiero, gdy doniczka jest za ciasna, nie częściej niż raz na dwa lata lub rzadziej.

niedziela, 8 maja 2011

Adenium Obesum - czyli róża pustyni


Moja nieżyjąca już babcia Marysia uprawiała w swoim domu przepiękne oleandry. Rośliny prezentowały się świetnie, regularnie zakwitały a babcie niestrudzenie je rozmnażała obdzielając całą rodzinę "żywymi", kwitnącymi prezentami.

Omawiane Adenium obesum - nazywana popularnie "różą pustyni" jest sukulentem należącym do rodziny oleandrów, pochodzącą ze wschodniej Afryki.
 Jego liście przypominają mi właśnie oleandry rosnące w domu mojej babci.
Podobnie jak one mają wszystkie części rośliny trujące ( mleczko Adenium służy do zatruwania strzał).

Adenium wyróżnia się oryginalnym wyglądem łodygi, przez co często formowana jest w drzewko bonsai.
Ma ona śliczne listki o intensywnej zielonej barwie z widocznym połyskiem.
Piękne kwiaty dopełniają fantastycznego wyglądu tej przepięknej rośliny.

Rozmnażanie
To przyjemna sprawa, bowiem roślinę łatwo rozmnażamy za pomocą wysiewu nasion. Nasiona łatwo kiełkują w wilgotnym podłożu, nie wymagają specjalnych zabiegów pielęgnacyjnych.
O dziwo, roślina w sprzyjających warunkach potrafi zakwitnąć już po 8- 10 miesiącach od wysiewu !

Uprawa
Najlepszym podłożem będzie mieszanka piasku, ziemi ogrodniczej i drobnego żwiru. Odpowiednim podłożem jest też ziemia do kaktusów dostępna w sklepach.
Róża pustyni lubi suszę, w końcu jest sukulentem. Dlatego pomiędzy kolejnymi podlewaniami gleba powinna całkowicie przeschnąć.
Dzięki temu roślina będzie zdrowa i zakwitnie.
Roślina nie lubi plastiku, dlatego polecam doniczki ceramiczne lub gliniane.
Roślina dobrze się czuje na stanowisku słonecznym.

Fotel dla teściowej - czyli Echinocactus grusonii

Echinocactus grusonii, nazywany nie bez złośliwości "fotelem teściowej" - to duży sukulent o zielonej, kulistej lub owalnej łodydze.
Kaktus dorasta do 130 cm wysokości i 80 cm średnicy. Łodyga posiada od 5 do 40 żeber i jest pokryta silnymi cierniami w barwie złotej, żółtej lub białej.

Kwiaty są bardzo efektowne, mają około 6 cm długości i 4 cm średnicy. Płatki kwiatów są żółte lub jasno-różowe, zwężające się stopniowo i zakończone wyraźną brązową barwą.


Podlewanie
Tak jak każdy sukulent tak i ten kaktus nie lubi przelania, podlewamy go bardzo ostrożnie. Za to w okresie wzrostu ( w naszych warunkach od maja do sierpnia) podlewamy obficie.
 Uwaga: woda nie może zalegać w doniczce. W okresie spoczynku (zimą) zaniechamy podlewania.

Uprawa
Ten gatunek kaktusa ma bardzo delikatne korzenie, dlatego jeśli nie jest to konieczne nie przesadzajmy rośliny, chyba że wypełnił całą doniczkę.
Dla dobrego napowietrzenia korzeni latem należy ziemię nakłuwać patyczkiem. W okresie zimowym dobrze jest przenieść roślinę do chłodnego pomieszczenia (temp 10-12 stopni).

piątek, 15 kwietnia 2011

Uprawa kaktusa Wielkanocnego Hatiota lub Ripsalidopsis

Hatiora gaertneri


Autorem artykułu jest cabanka


Epifityczny brazylijski kaktus w naturze rośnie na drzewach, ale dobrze adaptuje się także w warunkach domowych. Wiosną, w okolicy Wielkanocy obsypuje się wspaniałymi kwiatami.
Pochodzą z rodziny kaktusowatych. Przeniesione na wszystkie kontynenty z pustyń Ameryki Środkowej- głównie z Brazylii. 

1.      HATIORA GAERTNERI
Bezlistne, członowate łodygi spłaszczające się pomiędzy złączeniami. W miarę wzrastania rozchodzą się na boki i opuszczają.
Szkarłatne, wydłużone śliczne kwiaty pojawiają się na końcach pędów.
Aby nasz kaktus wielkanocny zakwitał regularnie w porze Wielkanocy, potrzebuje okresu spoczynku- od września do grudnia- około 8-12 tygodni. Roślina zawiązuje wówczs pąki kwiatowe.
Temperatura
W okresie spoczynku na poziomie 10-13 C. W okresie wegetacji wytrzyma krótkie okresy chłodu, jednak najbardziej optymalny zakres to 16-21 C. W upalne lato możemy wystawić na balkon, czy taras w zacienionym zakątku.
Światło
Ustawiamy w jasnym, lecz nie bezpośrednio nasłonecznionym miejscu.
Podlewanie
Podlewamy obficie, ale tylko wtedy, gdy powierzchnia niemal zupełnie przeschnie. Używamy letniej wody. W okresie spoczynku podlewamy tylko tyle, żeby liście nie zwiędły.
Wilgotność
Toleruje niski poziom wilgotności, jeżeli temperatura nie jest zbyt wysoka. W czasie kwitnienia, korzystnie jest co jakiś czas zrosić całą roślinę, lecz nie należy nadmiernie moczyć kwiatów.
Nawożenie
Okres wzrostu (styczeń-sierpień) nawozimy co miesiąc, nawozem dla kaktusów. W okresie spoczynku wcale nie odżywiamy.
Przesadzanie
Młode kaktusy co roku, pod koniec okresu spoczynku do ziemi na bazie torfu. Starsze okazy wystarczy co 3 lata, do ziemi gliniastej.

2.      RIPSALIDOPSIS
Należy do grupy krzewiastych kaktusów o licznych, drobnych kwiatach. Duże kwiaty mają jedynie gatunki i odmiany hodowlane szlumbergery. W zależności od okresu kwitnienia nazywanej "kaktusem wielkanocnym", i "kaktusem Bożego Narodzenia".
Stanowisko i pielęgnacja
Kaktus wielkanocny zawiązuje pąki w dużej zależności od długości dnia i temperatury. Najbardziej optymalne dla niego miejsce to jasne, przewiewne, o temperaturze 10-15 C. W takich warunkach będzie regularnie zakwitał w okolicach Wielkanocy.
Chcąc uzyskać obfite kwitnienie musimy poddać go działaniu chłodu przez 60-80 krótkich, zimowych dni. Najkorzystniejszy przedział temperatury 8-11 C. Później nie powinna wynosić więcej niż 20 C. Zawiąże mniej pąków, a nawet je pogubi.
Uważać należy (po zawiązaniu pąków przez roślinę), na większe wahania temperatury. Grozi to zrzucaniem pąków- a szkoda!
Podlewanie i nawożenie
Podlewamy przez cały rok taką ilością, by bryła korzeniowa zachowywała zawsze równomierną wilgoć. Unikamy i przesuszenia i zawilgocenia, aby pędy liściowe nie uległy obkurczeniu i nie odpadły.
W okresie wzrostu po kwitnieniu nawozimy raz w tygodniu.
Przesadzanie
Przesadzamy na przełomie marca/kwietnia, z początkiem wypuszczenia pędów, do pulchnej, próchnicznej ziemi z niewielką ilością gliny. Zastosować można też ziemię standardową.
Ciekawostką jest to, że kwitnienie ripsalidopsisa możliwe jest w każdym wybranym momencie roku. Wystarczy tylko umiejętnie przesunąć porę chłodu.
Dzięki roślinom nasze życie nabiera barw..
---
magiakwiatow-cabanka.blogspot.com

Artykuł pochodzi z serwisu www.Artelis.pl

Aloes postaw przy łóżku...



Autorem artykułu jest cabanka


Zbawienny dla domu i jego mieszkańców. Dostarcza nie tylko tlenu, ale  i leczy... Wybacza nam zaniedbania w opiece, a jest niezwykle łatwy w pielęgnacji. Musisz mieć tę roślinę

Sukulent pochodzi z rodziny Liliowatych, a jego ojczyzną jest Afryka, południowa Arabia, Madagaskar. Znane jest około 250 gatunków, sprowadzony do Europy około 1700 r. Idealnie nadaje się do uprawy w domu. Należy go mieć !

Większość naszych roślin domowych nocą również, zupełnie jak my, wydziela dwutlenek węgla. Aloes bardzo skutecznie w ciągu dnia go pochłania, a nocą przerabia na zbawienny tlen ! Stawiajmy go w pobliżu, a nawet przy łóżku.
Działanie lecznicze jest niezaprzeczalne:
- Sok dostarcza żywicy aloesowej, z której uzyskana jest alona o działaniu przeczyszczającym.
- Wyrabia się również nalewki na alkoholu.
- Maści na drobne oparzenia.
- Świeży przykładać możemy wprost na rany.
Jedyna wada to taka, że rośnie wolno. Z drugiej strony- nie zajmuje dużo miejsca. Jest więc znakomity do wyrafinowanych ogródków w butelce, czy kompozycji z innymi roślinkami.
Toleruje zaniedbanie. Idealny dla "zapracowanych" lub początkujących.
Stanowisko i pielęgnacja
- Miejsce
Pochodzi z suchych klimatycznie miejsc, toteż najlepsze są parapety okienne.
- Temperatura
Zimą nie niższa niż 12 C i nie wyższa niż 16 C. Z powodzeniem znosi nawet 7 C, jednak najlepiej mu w temperaturze od 10 do 22 C.
- Światło
Przez cały rok potrzebuje dużo światła. Stanowisko jasne, ale nie bezpośrednio nasłonecznione latem. W słabszym, bezpośrednim świetle słonecznym może stać jedynie zimą.
- Podlewanie
Tylko wówczas, gdy wierzchnia warstwa podłoża  przeschnie. Latem obficie, zimą oszczędnie.
- Wilgotność
Miejscowa wilgotność nie ma znaczenia, jak u większości sukulentów
- Nawożenie
U mocniej rozwiniętych roślin zdejmujemy kilkucentymetrową górną warstwę podłoża i zastępujemy świeżą. Nawozimy nawozem do kaktusów i sukulentów co 3 tygodnie, po rozpoczęciu okresu wzrostu.
- Spoczynek
Okres spoczynku trwa od października do lutego.
- Przesadzanie
Zatłoczone rośliny przesadzamy używając ziemi ilastej i około 1/3 części gruboziarnistego piasku, dla lepszego drenażu. Zalecana jest też mieszanka gliniastej ziemi darniowej i obornikowej z dużym dodatkiem piasku i żwiru.
Życzę radości z posiadania  tej magicznej rośliny.
---
magiakwiatow-cabanka.blogspot.com

Artykuł pochodzi z serwisu www.Artelis.pl

wtorek, 29 marca 2011

Zapraszam na trzy moje aukcje na Allegro !

Mam zamiar niedługo przeprowadzić się. W związku z tym muszę (choć z przykrością) pozbyć się różnych rzeczy, w tym książek.


Clive Innes, Charles Glass, "ILUSTROWANA ENCYKLOPEDIA- KAKTUSY" - ZDJĘCIA I OPISY PONAD 1200 GATUNKÓW "
To jedna z najlepszych książek w moim zbiorze.
W pełni naukowo udokumentowany, ilustrowany przewodnik po świecie kaktusów;
- zawiera ponad 1200 barwnych zdjęć z opisami okazów,
- stosuje nowy system klasyfikacyjny przyjęty jako międzynarodowy standard,
- informuje w sposób zwięzły, konkretny o podstawowych zabiegach uprawowych i pielęgnacyjnych.


Pielęgnowanie roślin pokojowych. David Longman

Każdy fragment tekstu tej książki poświęcony określonej roślinie zawiera pełne, szczegółowo informacje dotyczące jej uprawy w domu. W przystępny sposób omówiono jej dzieje, zasady pielęgnowania wymagania. Rysunki pokazują, jak i kiedy przeprowadzać takie czynności, jak przesadzanie, rozmnażanie, cięcie, czy przywiązywanie do podpór. Jeśli nawet w ogólnym opisie nie znajdziesz wszystkich informacji dotyczących twojej rośliny, to z pewnością objaśnią ci to rysunki.

Spis opisywanych roślin:
Adiantum
Echmea wstęgowata
Aglaonem
Ananas jadalny (właściwy)
Anthurium Scherzera
Afelandra
Aralia japońska
Araukaria wyniosła
Szparag pierzasty
Aspidistra wyniosła
Zanokcica gniazdowa
Różanecznik ogrodowy
Begonie o ozdobnych liściach
Begonie o ozdobnych kwiatach
Strzałkowiec grzechotkowy
Bugenwilla gładka
Kaladium
Dzwonek równolistny
Papryka roczna
Chamedora
Zielistka Strenberga, chlorofytum
Cisus australijski
Miniaturowa pomarańcza
Kliwia pomarańczowa
Karłowa kokosowa palma
Trójskrzyn pstry, kroton
Kolumnea
Kordylia paciorecznikolistna
Krossandra
Skrytokwiat
Cyklamen perski
Cibora, papirus, cyperus
Difenbachia
Dipladenia
Dracena, smokowiec
Wrzosiec
Wilczomlecz piękny, poinsecja
Hibiskus, róża chińska
Płaczący figowiec, fikus
Figowiec (fikus) sprężysty
Figowiec (fikus) pnący
Fitonia Verschaffelta
Gardenia
Guzmania
Ginura
Bluszcz
Hibiskus, róża chińska
Hoja różowa
Hortensja ogrodowa
Hypoestes
Niecierpek
Jaśmin
Klanchoe Blossfelda
Kencja, howea
Maranta i kalatea
Monstera dziurawa
Bananowiec karłowy
Neoregelia karolińska
Nefrolepis, paprotka
Oleander
Pachystachys
Męczennica
Pelargonia
Peperomia
Filodendrony o pokroju wzniesionym
Filodendrony pnące
Daktylowiec kanaryjski
Pilea
Platycerium, łosie rogi
Orliczka
Cisus rombolistny
Fiołek afrykański, saintpaulia
Sansewieria gwinejska
Skalnica rozłogowa
Szeflera
Scindapsus złoty
Siningia (gloksynia)
Psianka pieprzowa
Sparmania, lipka pokojowa
Skrzydłokwiat
Stefanotis bukietowy
Skrętnik, streptokarpus
Syngonium
Trzykrotka wężykowata
Frizea lśniąca
Jukka
Kaktusy i inne sukulenty
Wiosenne i letnie rośliny cebulowe
Roczne rośliny kwitnące

Każdy miłośnik kwiatów powinien mieć tą książkę.


Pielęgnowanie roślin pokojowych - Jarosław Rak

Spis opisywanych roślin:
Adiantum
Echmea wstęgowata
Aglaonem
Ananas jadalny (właściwy)
Anthurium Scherzera
Afelandra
Aralia japońska
Araukaria wyniosła
Szparag pierzasty
Aspidistra wyniosła
Zanokcica gniazdowa
Różanecznik ogrodowy
Begonie o ozdobnych liściach
Begonie o ozdobnych kwiatach
Strzałkowiec grzechotkowy
Bugenwilla gładka
Kaladium
Dzwonek równolistny
Papryka roczna
Chamedora
Zielistka Strenberga, chlorofytum
Cisus australijski
Miniaturowa pomarańcza
Kliwia pomarańczowa
Karłowa kokosowa palma
Trójskrzyn pstry, kroton
Kolumnea
Kordylia paciorecznikolistna
Krossandra
Skrytokwiat
Cyklamen perski
Cibora, papirus, cyperus
Difenbachia
Dipladenia
Dracena, smokowiec
Wrzosiec
Wilczomlecz piękny, poinsecja
Hibiskus, róża chińska
Płaczący figowiec, fikus
Figowiec (fikus) sprężysty
Figowiec (fikus) pnący
Fitonia Verschaffelta
Gardenia
Guzmania
Ginura
Bluszcz
Hibiskus, róża chińska
Hoja różowa
Hortensja ogrodowa
Hypoestes
Niecierpek
Jaśmin
Klanchoe Blossfelda
Kencja, howea
Maranta i kalatea
Monstera dziurawa
Bananowiec karłowy
Neoregelia karolińska
Nefrolepis, paprotka
Oleander
Pachystachys
Męczennica
Pelargonia
Peperomia
Filodendrony o pokroju wzniesionym
Filodendrony pnące
Daktylowiec kanaryjski
Pilea
Platycerium, łosie rogi
Orliczka
Cisus rombolistny
Fiołek afrykański, saintpaulia
Sansewieria gwinejska
Skalnica rozłogowa
Szeflera
Scindapsus złoty
Siningia (gloksynia)
Psianka pieprzowa
Sparmania, lipka pokojowa
Skrzydłokwiat
Stefanotis bukietowy
Skrętnik, streptokarpus
Syngonium
Trzykrotka wężykowata
Frizea lśniąca
Jukka
Kaktusy i inne sukulenty
Wiosenne i letnie rośliny cebulowe
Roczne rośliny kwitnące

Zapraszam do licytacji. To są wartościowe pozycje do biblioteczki każdego miłośnika roślin domowych.

piątek, 11 marca 2011

Kaktusy i inne sukulenty



Autorem artykułu jest Iwona Muzal


Choć wszystkie kaktusy są sukulentami, to nie wszystkie sukulenty są kaktusami. Różnica botaniczna polega na tym, że wszystkie kaktusy mają aerole, czyli małe oczka, z których wyrastają ciernie.

Większość gatunków to doskonałe rośliny pokojowe, tolerujące, a nawet potrzebujące ciepłej i suchej atmosfery panującej zwykle w centralnie ogrzewanych mieszkaniach. Latem należy je pielęgnować jak inne rośliny, czyli regularne podlewać, zapewniając dobry drenaż. Jednakże zimą muszą przejść okres spoczynku w chłodzie i bez podlewania, aby pobudzić tworzenie się niezwykle atrakcyjnych kwiatów.

Choć wszystkie kaktusy są sukulentami to nie wszystkie sukulenty są kaktusami. Różnica polega na tym, że wszystkie kaktusy mają aerole, czyli małe oczka, z których wyrastają ciernie. Kaktusy i pozostałe sukulenty należą głównie do dwóch rodzin: kaktusowate i gruboszowate, choć niektóre rodzaje należą do liliowate i amarylkowate.

Rośliny należące do głównego rodzaju kaktusów -Cereus- są wysokie i wzniesione, najpopularniejszym natomiast rodzajem kulistym, z licznymi cierniami, jest Mammillaria. Kaktus zwany kaktusem bożonarodzeniowym, tworzy wiele dość trwałych, zwykle różowych kwiatów rozwijających się w grudniu. Uprawia się jeszcze wiele innych sukulentów, np. aloes, agawę. Wiele z nich kwitnie, choć kwiaty żyją krótko. Liczne sukulenty, co może wydać się dziwne, dobrze rosną w uprawie hydroponicznej.

Sukulenty zwane gruboszami mają grube, mięsiste liście, często pokryte szarym nalotem woskowym. Uprawia się wiele gatunków, głównie z rodzaju -grubosz, -wilczomlecz, -eszeweria, i -litops. Wiele z nich kwitnie. Do rodziny wilczomleczowate należą też inne popularne rośliny pokojowe, jak kroton czy ponsesja.

Kupując kaktus sprawdź, czy jest mocno osadzony w doniczce. Jeśli nie znaczy to, że ma uszkodzone korzenie. Roślina nie powinna mieć żadnych plam ani śladów gnicia. U gruboszy sprawdź, czy liście nie są połamane lub pokaleczone.
---
http://www.kwiaty-ivka67.blogspot.com

Artykuł pochodzi z serwisu www.Artelis.pl

niedziela, 6 marca 2011

środa, 2 marca 2011

Kalanchoe - niezwykły sukulent

Dlaczego kalanchoe, to niezwykły sukulent ?
No bo czy widział ktoś, aby na roślinie macierzystej w ogromnej ilości wyrastały malutkie roślinki które po dostaniu się do podłoża są gotowe do samodzielnej wegetacji. Dlatego niektóre gatunki tej rośliny określane są mianem żyworódka, która doskonale określa charakter tego popularnego sukulenta.

Na zdjęciach poniżej zamieściłem fotografie najpopularniejszych odmian Kalanchoe występujących w naszych mieszkaniach.

Kalanchoe blossfeldiana
UPRAWA

Światło i temperatura Latem roślina potrzebuje jasnego. przewiewnego miejsca oraz temperatury 20-25°C. Zimą temperatura nie może spaść poniżej 12-13°C.

Podlewanie i nawożenie Należy podlewać oszczędnie, gdyż roślina nie znosi nadmiaru wody. Gleba powinna zawsze przeschnąć przed kolejnym nawadnianiem. Gatunki chodowane dla kwiatów nie lubią spryskiwania. Chcąc uprawiać roślinę przez kilka lat, należy zasilać regularnie nawozem.

Podłoże i przesadzanie Kalanchoe często uprawiana jest jako roślina jednoroczna i po przekwitnięciu wyrzucana (dotyczy to głównie gatunków uprawianych z uwagi na kwiaty). 
Inne gatunki można uprawiać przez wiele lat, jednak z czasem wyglądają mniej okazale

Rozmnażanie Jest bardzo proste, kiedy uprawiałem Kalanchoe wśród innych roślin, małe roślinki same rozsiewały się do sąsiednich doniczek.



Otoczenie Kalanchoe doskonale komponuje się z innymi roślinami, pięknie wygląda ustawione na parapecie okiennym. Ja swoje wynosiłem na balkon i rośliny czuły się tam doskonale.
  
Kalanchoe tubiflora

Zachęcam do uprawiania tej rośliny. Doskonale czuje się w naszych przesuszonych mieszkaniach a przy minimalnym staraniu odwdzięczy nam się pięknym wzrostem.

sobota, 26 lutego 2011

Monadenium - afrykański sukulent

Monadenium

Monadenium jest sukulentem wchodzący w skład rodziny Euphorbiaceae.

Te afrykańskie sukulenty z uwagi na ciekawe formy występowania, są chętnie kolekcjonowane przez miłośników kaktusów.
A jest co zbierać, bowiem Monadenium tworzy około 50 gatunków, często unikatów (sam widziałem wiele fajnych okazów sprzedawanych na Allegro).


Roślina ta, w zależności od gatunku może być niewielka, wręcz kilkucentymetrowa - ale może być też okazałym drzewem.
Monadenium jest łatwy w uprawie (choć dobrze mieć trochę doświadczenia w pielęgnowaniu sukulentów). Potrzebuje (szczególnie wiosną i latem) sporo wody, odwdzięcza się wtedy szybkim przyrostem. Oczywiście zimą ilość dostarczanej wody należy roślinie ograniczyć.
W okresie wegetacji nie należy zapominać na odpowiednim dokarmianiu rośliny.
Jak wszystkie sukulenty roślina lubi dużo światła, ale może być uprawiana w lekkim cieniu. Często liście i łodygi przybierają czerwonawy kolor jeśli stoją w bezpośrednim nasłonecznieniu.