wtorek, 29 maja 2012

Sansewieria - długa jak język teściowej

Sansewieria, zwana też wężownicą pochodzi z Afryki zwrotnikowej lub Azji. Należy do sukulentów krzewiastych a jako roślina doniczkowa słynie tym, że jest łatwa w pielęgnacji, nie wymaga żadnych starań, wygląda bardzo efektownie i łatwo się rozmnaża.




Sansewierie dzielimy na dwie podstawowe grupy.
Pierwsza z nich to rośliny wysokie, rosnące pionowo do góry, o sztywnych, wzniesionych mieczowatych liściach. Z tej grupy najbardziej znaną wężownica jest Sansewieria gwinejska ( Sansevieria trifasciata) zwana też żartobliwie „językiem teściowej”.
Roślina posiada grube mieczowate, przeważnie zielone liście, ozdobne jasnozielonymi poprzecznymi paskami. Niektóre odmiany posiadają dodatkowo zabarwione na żółto brzegi liści.
Drugą grupę stanowią rośliny tworzące niskie rozety. Najpopularniejszą z nich jest Sansewieria trifsaciataa hahnii.

Uprawa
Sansewieria charakteryzuje się dużą odpornością na niesprzyjające warunki zewnętrzne. Wężownica lubi dobrze oświetlone, najlepiej promieniami słonecznymi miejsca. Optymalna temperatura w okresie letnim to 20 – 25 ale nie powinna spadać poniżej 15.
Znosi suche, zanieczyszczone powietrze, niedobór wody, a nawet brak światła. Podlewanie umiarkowane, bo nie znosi nadmiaru wody.
Nawożenie w okresie letnim uniwersalnym nawozem do roślin doniczkowych.
Jeśli sansewieria "rozsadza" doniczkę, należy ja przesadzić w marcu-kwietniu, do naczynia nieco większego, wypełnionego zwykłą ziemią z warstwą drenażu na dnie.


Rozmnażanie
Bardzo łatwe. Najpopularniejsze metoda, to podział kłączy.
Kolejnym sposobem rozmnażania są sadzonki liściowe. Liście dzielimy na 7-8 centymetrowe odcinki, po przeschnięciu miejsca cięcia umieszczamy w wilgotnym podłożu. Sadzonki ukorzeniają się w ciągu ok. miesiąca.
Ale uwaga - rozmnażając sansewierię z sadzonek liściowych, zawsze otrzymamy rośliny zielone (nawet jak roślina-matka była pstrolistna)!

Miejsce uprawy
Roślina bardzo dekoracyjna, dobrze wygląda nawet tam gdzie inne gatunki nie chcą rosnąć: w biurze czy na korytarzu.

Uwagi
Należy uważać aby rośliny nie „przelać” gdyż kłącze jest bardzo podatne na zgniliznę.

sobota, 5 maja 2012

Stapelia - śmierdzący sukulent

Stapelia (źródło: Wikimedia)


Stapelia to roślina z rodziny trojeściowatych (Asclepiadaceae) występująca w naturze w południowej Afryce. W Polsce jest chętnie uprawniana i znana pod nazwami brudnota, zamszyca, gwiazda szeryfa itp.
Wszystkie te określenia odnoszą się jednak do cech kwiatu, jego wyglądu i zapachu.
No właśnie, swoją "sławę" roślina zawdzięcza zapachowi, jaki kwiaty niektórych gatunków wydzielają. Nie jest on przyjemny, przypomina zapach wydzielany podczas gnicia mięsa.

Czy kwiat chce nam w ten sposób dokuczyć?
Ależ nie -:)
Roślina przystosowała się w ten sposób do upodobań muchówek, które zapylają jej kwiaty. Oszukane owady składają jaja w koronie kwiatu niczym w mięsie. Po 2 lat od zapyleniu powstają podłużne owoce wypełnione nasionami.
Same kwiaty są imponujące, pięcioramienne o średnicy od 5 cm do nawet 30 (u gatunku gigantea).

Uprawa
Stanowisko słoneczne przez cały rok, ale lepiej nie wystawać na bezpośrednie słońce bo to może przyhamować wzrost.
Temperatura zimą najlepiej 10-12 stopni.

Podlewanie
Zimą najlepiej na podstawkę i nie częściej niż raz w miesiącu, tak by nie przesuszyć całkowicie pędów.
Latem podlewamy częściej, po uprzednim przeschnięciu ziemi.
Można nawozić nawozem dla kaktusów.

Podłoże
Takie jak dla innych sukulentów, choć może być bardziej żyźniejsze. Wtedy jednak pamiętajmy o dobrym drenażu.

Rozmnażanie
Najłatwiej przez podział rośliny, odcięte pędy ukorzeniamy w suchym podłożu ( uprzednio je przesuszamy). Dla cierpliwych i pracowitych można polecić wysiewanie nasion.

Kwitnienie
Teoretycznie od połowy lata do końca jesieni, ale jak ma dobre warunki może zakwitnąć o każdej porze.

Ciekawostka
Stapelia jest używana w medycynie z uwagi na działanie przeciwzapalne i antyreumatyczne.