niedziela, 23 października 2011

Bowiea Volubilis czyli cebula pnąca

Ten niezwykły w swym wyglądzie sukulent został tak nazwany na cześć James Bowie, kolekcjonera roślin z Królewskiego Ogrodu Botanicznego.

W stanie naturalnym roślina występuje m.in. w Afryce Południowej, Malawi, Zambii i Tanzanii.
Choć na pierwszy rzut oka nic na to nie wskazuje Bowiea jest sukulentem. W jej przypadku organem służącym do magazynowania wody jest cebula.

Gatunek ten wytwarza pędy o długości zależnej od wieku i wielkości cebuli, które mogą osiągnąć długość nawet jednego metra.

Roślina zakwita w miesiącach letnich ale drobne, zielonkawobiałe kwiaty nie są zbyt efektowne. Po przekwitnięciu roślina wytwarza torebki w których znajdują się czarne nasiona.





Stanowisko i wymagania cieplne
Cebula pnąca lubi światło, jednak w cieplejszych częściach dnia nie lubi bezpośredniego słońca bowiem pędy mogą zrobić się żółte.  Jak większość sukulentów pnąca cebula jest ciepłolubna, dobrze czuje się w naszych mieszkaniach. Latem roślinę można wystawiać na zewnątrz.
Zimą w okresie spoczynku stanowisko powinno być trochę chłodniejsze (10-15 °C ), choć nadal jasne.


Podłoże  

Bowiea jest idealną rośliną do uprawy w doniczkach bo jej korzenie zajmują mało miejsca i roślina rośnie nawet wtedy gdy wydaje się być w za ciasnej doniczce.
Dlatego niektórzy trzymają swoje rośliny w małej doniczce nawet po kilka lat, co jest nadaje niezwykle efektowny wygląd.
Ziemia w uprawie Bowiea Volubilis powinna być żyzna i zwięzła. Nie znosi ona ziemi torfowej natomiast lubi glinę i drobny żwirek. Gleba w doniczce musi być stale lekko wilgotna.



Podlewanie
Podlewamy dość obficie wiosną, latem i jesienią, a ograniczamy podlewanie zimą.
Jeśli roślina w ciepłe dni jest za mało podlewana cebule kurczą się i są miękkie w dotyku. Z kolei kiedy przelejemy rośliną cebule mogą zacząć gnić.
 

Nawożenie
Roślinę można nawozić nawozem dla kaktusów ale rzadko, najwyżej 1-2 razy w roku i tylko wtedy gdy roślina dobrze rośnie.

Uwaga na dzieci - roślina jest trująca

niedziela, 16 października 2011

Ogon bobra - czyli Opuntia basilaris

Bardzo lubię kiedy egzotycznym roślinom są nadawane polskie nazwy. Ogon bobra to potoczna nazwa kaktusa Opuntia basilaris.
Rzeczywiście ten niski, krzaczasty kaktus jest zbudowany z członów przypominających ogon bobra.
Jak roślina jest popularna może świadczyć fakt, że posiada własną stronę na fecebooku.

Kaktus w naturze występuje na pustyni Colorado, na obszarze gdzie prawie wcale nie ma wody.

W naszych warunkach roślina jest bardzo łatwa w uprawie, pod warunkiem zapewnienia jej słonecznego miejsca i dobrej przepuszczalnej gleby. Zimą powinniśmy zapewnić chłodniejsze miejsce.
Dobrze pielęgnowana rośnie szybko i rozrasta się bardzo - sam pamiętam w swojej hodowli przyrosty gdzie kaktus w ciągu roku podwajał swoją wielkość !

Ciekawostką jest to, że Opuntia basilaris jest kaktusem mrozoodpornym, wytrzymującym spadek temperatury do -5 stopnia C.

Decydując się na uprawę w domu, musimy zapewnić naszej roślinie sporo miejsca, bowiem dorasta ona do 60 cm wysokości i może składać się z setek mięsistych i spłaszczonych pędów.
Podczas przesadzania trzeba uważać na łatwo wnikające w skórę kolce.
 Roślina obficie zakwita - kwiaty w odcieniach różu i czerwienni pojawiają się od wiosny do początku lata.

Zachęcam do uprawy - dla początkujących kaktus będzie doskonałym "poligonem doświadczalnym".

sobota, 15 października 2011

Ogon grzechotnika - czyli Crassula Barkley

Wśród licznych roślin z rodziny Crassula uwagę swoim niezwykłym wyglądem zwraca roślina zwana trafnie "Ogonem grzechotnika".

Ta wspaniała roślina nie jest łatwa do kupienia, nawet na giełdach należy do rzadkości - czasem ktoś wystawia ją na Allegro.
Trzeba pamiętać że Crassula Barkley nie jest łatwa w uprawie - wymaga trochę starań a ponadto jest to roślina dla cierpliwych - często po kilku latach uprawy wygląda niemal tak jak w dniu zakupu.